Ik wil ons begin voor zijn

ze schenen bleek op je gezicht

de sterren en de woorden die 

ik je wel toeblies, maar niet kende

wat ik eigenlijk bedoel is:

ik heb een hekel aan relativiteit, nog

meer aan de big bang-

dat immens hete en extreem

kleine, puntvormige begin

kom, maak eerst

een kaart van onze huid

waarop alles staat geschreven

we verbinden met getrokken pen

onze moeder vlekken, bepalen

je gevoeligste plekken

je pijnlijkste plekken

de plekken die je niet ziet

als een cijfertekening

de kleine beer

(die momenteel

naast ster polaris ligt en niet

onder de horizon verdwijnt )

als eerste op mijn linkerwang en

onze mond een brug

tussen toeschouwer en bron

want van tijd tot tijd  

zijn we het dopplereffect 

en kleuren zelf

de zon

is a post from Show des mots.

De zomer wordt zacht
en lang, je rijdt over haar landschap
of ze niets is, dalen, twijgfabrieken, hoge
spanningsdraden, windgewin ik dwing
een kus je wang op

alle tinten zijn in sinaasappelbereik te plaatsen
moest denken aan drinken, aan ‘zwaar op de maag’
zure buik, papa, zuur gezicht, je slaat een zonnebril
weg
wil je zeggen dat het ware leven daar is
waar alles bleekt naar zand en aarde
naar gaas, naar uitgetrokken liefde
hier, waar de zomer stabiel is, maar
droog op je tong.

is a post from Show des mots.

3. globalisering

merkte hoe ik je vergeleek

met een fles spa dieoveral hetzelfde smaakt

met sissend opengaan,ingeslapen bruis

ik daarentegen, eenbijzondere vis
net
- door hij die zijn beroep verstaat,
geen vraag over zijn werkzaamheid -
gevangen

soms denk ik dat jij inhet jaar driehonderd leeft

soms in twintigduizend tegelijk,  ik maak

de zinnen die je zegt hoe dan ook af -

  iedereen weet wat ze zeggen

voel me er net xc3xa9xc3xa9n met glitterende schubben

die in kinderboeken met spiegelplastic

over tekeningen wordengeplakt

zoxe2x80x99n wezen

dat bij wijze van spreken

caleidoscopisch tebekijken is

oh, hoe duizelig ik op jeafkwam

maar zelfs niet zachtjeswerd ontleed

is a post from Show des mots.

mijn vader wijst naar rook uit torens, zegt
dit zijn de nieuwe wolken, daarna
veertig graden koorts genomen
tot ik broeide

- teer dat uit mijn lichaam lekte
maakte vlekken op de grond -

zag een kind in huis op zwarte bergen
met een dak dat naar de hemel krult, waarom

is er geen ander woord voor deze lucht
dan zuurstof en O2 gegeven
dat ik jou zoveel kan noemen

mijn vader wees naar rook uit torens, zei
dat het de nieuwe wolken waren

is a post from Show des mots.

Seltsahme Eend, pt. 2 is a post from Show des mots.

gewoon

als een ruggengraat van glazen
opgedragen
eenentwintig wervels langs je schouder
te behouden, je bent mooi

en in de lucht staat nog
jouw teken
in de graven nog je water, dromen
in het gras gelaten

van thuis uit ziek
maar schoon geweest
je kleren op het rek, skelet
vlak onder huid

je huis bespiedt een ander huis

en de klaver telt
geen vier
maar drie

is a post from Show des mots.

het was iets met een o en een streep erdoor
meen je met je hand
vormt haar vluchtig naar een zwanenhals

jij bent soms tot waterverf verworden
en lijkt beslagen,
raamglas voor motten
groter dan de vogels

vraag eens hoeveel lucht er is bewogen
als ware ze van lood, waarschijnlijk

zo veel dat je bang bent nog te beelden
bijna ruimtelijke woorden, eeuwigheden

is a post from Show des mots.

is a post from Show des mots.

kastanjebomen

eenvriend vertelde me
dat wat het minst beweegt
het dichtste bij zichzelf is

ik dachtaan bomen

regen en aan sokken,
stratenplan vergeten
geen slaapmiddel in de ochtend
geen kussen van een lief, maar

naar niets ruikende mensen
onder een blauwdruk van de maan

soms staik stil, onbewogen
de bommen die hier vallen
zijn kastanjes

is a post from Show des mots.